sen de öyleydin işte. defalarca gitme diyordum gitmemen için şebeklikler yapıyordum ve sen en sonunda kızıyordun. bunun sonu yok ki gitmem gerek. aslında hiç de gerekmiyordu. sadece sen sonu olsun istiyordun. sana sonu olması gerektiği öğretilmiş, emredilmişti. gidişin iddia ettiğinin aksine sadece kaybettiğimiz bir zaman diliminin başlangıcıydı. benim mutlu hallerimi senin ise beni kaybettiğin zamanların…
…benim gözlerim dolmuştu ve sen bundan bi haber öylesine konuşuyordun. havadan sudan şeylerden bahsediyordun. ben artık sensizlik değil yalnızlık hissediyordum. sadece uzakta değildin çünkü. yoktun. uzak olmanı yok olmana tercih ederdim ama sen yoktun. yani bir tercih hakkım da yoktu.
sonra o çerez tabağı kadar seni beklemeye karar verdim. belki gelirdin. ama bi anda bütün leblebiler yüz yıl oldu.
Gökyüzüne baktım. Yıldızlar şahaneydi ve üşümemiştim. baharın ilk akşamlarından biriydi. denizden hafif bir esinti geliyordu ve ben uzun zamandan sonra ilk kez böyle derin bir huzur hissediyordum. Keşke o an bir yere uzanıp uyuyana kadar izleyebilseydik yıldızları. O kadar güzellerdi ki. böyle güzel olduklarını o geceye kadar farkedememiştim. şehrin ışıkları siliyor yıldızları. ve ben bu aptal ışıkları hiç sevmiyorum.
en önemlisi inanmaktı bir şeye. bir dine bir düşünceye belki öylesine söylenmiş bir söze.inanmak yaşama sebebiydi insanoğlu için. ama inanıp da körü körüne bağlanmak değildi. biz burayı kaçırdık belki de. bilemedik inandığımız şeyler insanlardan daha mühim değildi. bize karşı çıkması nefes almasından daha mühim değildi. inandığımız şeyler uğruna bir hayata kıymak insanlık değildi. hayata sarılmak için bir insanı öldürmek hatta yüzlercesini milyonlarcasını. biz burada hata yaptık. bunu öğrenemedik. ne düşünürse düşünsün, kim olursa olsun belki sağcı belki solcu dindar ya da ateist kim olursa olsun yananlar da, ölenler de, vurulanlar ve kaybolanlar da insandı. o zamanlar kendi görüşü için hayatını hiçe sayanlar da insandı. sadece buna göz yumanlar bunu görmezden gelenler buna sebep olanlar, sadece onlar insanlıklarını unutmuşlardı.
DESEM Kİ
Desem ki vakitlerden bir Nisan akşamıdır,
Rüzgârların en ferahlatıcısı senden esiyor,
Sende seyrediyorum denizlerin en mavisini,
Ormanların en kuytusunu sende gezmekteyim,
Senden kopardım çiçeklerin en solmazını,
Toprakların en bereketlisini sende sürdüm,
Sende tattım yemişlerin cümlesini.
Desem ki sen benim için,
Hava kadar lazım,
Ekmek kadar mübarek,
Su gibi aziz bir şeysin;
Nimettensin, nimettensin!
Desem ki…
İnan bana sevgilim inan,
Evimde şenliksin, bahçemde bahar;
Ve soframda en eski şarap.
Ben sende yaşıyorum,
Sen bende hüküm sürmektesin.
Bırak ben söyleyeyim güzelliğini,
Rüzgârlarla, nehirlerle, kuşlarla beraber.
Günlerden sonra bir gün,
Şayet sesimi farkedemezsen,
Rüzgârların, nehirlerin, kuşların sesinden,
Bil ki ölmüşüm.
Fakat yine üzülme, müsterih ol;
Kabirde böceklere ezberletirim güzelliğini,
Ve neden sonra
Tekrar duyduğun gün sesimi gökkubbede,
Hatırla ki mahşer günüdür
Ortalığa düşmüşüm seni arıyorum.
geç de olsa görebilir insanlar sonunda görmesi gerekileni… hayatınızın önemli bir dönemini masumca duygularla birini düşünerek harcadığınızı birden görebilirsiniz.. fedakarlıklar fedakarlıklar üstüne binmiştir ve siz onların fedakarlık olduğunun bile yeni yeni farkına varmaya başlarsınız. önce…
